Ve Dağlar

https://video.wixstatic.com/video/0219ae_1e0f39d43e65447bae4c26034c1e549c/1080p/mp4/file.mp4

Dağlar ile ilgili coğrafi bir yazı olarak ta düşünülebilir bu yazı, ya da hızlı okuyanlar için vedalar çağrışımı da yapabilir. İlk bakışta aldatıcı olan her şey gibi bir yazıdır belki de.

Bazı vedalar sessizce gerçekleşir. İçinden yükselen çığlıklar, dışarıdan kelimelere ya da seslere dönüşmez. En vazgeçilmez olandan bile öylece vazgeçersin. Böyle vazgeçişlerin arkasında, tamamen tükenmiş bir umut vardır. Söylenecek hiçbir şeyin fayda etmeyeceğine emin olmak, yapılacak hiçbir şeyin bir fark yaratamayacağını bilmek, hiçbir gerçek, hiçbir duygu, hiçbir hediye ama hiçbir şey kalmamıştır geriye yapacak. Yüklediğin tüm anlamdan vazgeçer ve kalbinde, en derine gömersin. Her cenaze gibi bu vazgeçişinde bir ritüeli vardır. Tıpkı mezar başında yapılan son konuşma ya da cenaze namazı gibi bir ritüel. Bu cümlenin sonuna konan nokta, herkes için farklıdır. Ama kesinlikle kırgın ya da öfkeli değildir. Çünkü bunları hissetmek ona kızmak ya da kırılmak hala umut var demektir. Son kez görmek istersin belki, ya da son kez birkaç cümleden oluşan kısa bir sohbet. Konu asla hesap sormak ya da içindekileri dökmek değildir. Amaç kişisel bir ritüeli tamamlayarak içsel vedanı gerçekleştirmektir. Artık başına gelenlerin, haksızlıkların, duygularının, gelecek planlarının bir anlamı yoktur. Ne haklı olmak ne de mağdur olmak bir anlam taşımaz. Nasılsın sorusuna; “iyi” diye cevap verir geçersin. “Sen nasılsın” sorusunu içten soramazsın artık. Ya da “Neler yapıyorsun” sorusuna, o uzun uzun hevesle anlattığın detayları ekleyemezsin. Çoğu zaman “aynı işe” gibi kısa bir geçiştirme ile gözlerine bakarsın. “Herhalde söyleyeceğin bir şey var” dese de içinden gelmez anlatmak. Öylece bakar ve o anın bir daha yaşanmayacağını hissedersin en karanlık ve soğuk tarafında. Karanlık ve soğuktur o hissettiğin yer çünkü tüm derinler öyledir. Ne kadar derinse o kadar soğuk ve karanlıktır. Çok fazla yaşam yoktur orada. Tıpkı sonsuz okyanusların derinlikleri gibi. Zamanında kocaman gövdeleri ile su yüzeyinde su fışkırtan neşeli balinaların öldüklerinde, o gövdelerinin düştüğü okyanus zemini gibi.

Bazı başlangıçlar imkansızdır. Ve imkansızı gerçekleştirdiğinde geri kalan her şey daha kolay gibi gelir insana. Aslında öyle olmadığını anlamak için çok fazla kırılmak, çok fazla düşünmek, uzun süre uykusuz kalmak ve yüksek doz alkol ve duman gerektiğini sonradan anlıyor insan. Bunun yanında dinlemekten kaçtığın şarkılar, bazı dükkanların isimleri, karşına bir anda denk gelen araba modelleri gibi kişiye münhasır diğer etkenlerde var.

Medeni bir bitiş ya da hatalarla dolu bir son, belki de iz bırakan bir veda olup olmaması önemli değildir. Çünkü kitaptaki son cümleyi okuduysan artık kapağı kapatıp, kütüphanede diğer son cümlesini okuduğun kitapların yanına koyabilirsin. İyi bir kitap ya da hatalarla dolu bir anlatıma sahip olup olmaması önemli değildir. Çünkü okunan kitapların hepsi o rafta yan yana durarak tozlanırlar.

Ve sonra insan anlıyor; bazı vedalar bir insanı kaybetmekle ilgili değildir aslında. İnsan bazen kendi içinde kurduğu o dünyayı gömer. Birlikte yaşanacağını sandığı günleri, hiç gerçekleşmeyecek ihtimalleri, bir gün her şey düzelir diye sakladığı küçük umut kırıntılarını… En çok da kendisinin o kişiye dönüşmüş halini kaybeder. Çünkü bazı insanlar gittikten sonra geriye sadece onların yokluğu kalmaz; onların yanında olduğun “sen” de kaybolur. İşte bu yüzden bazı vedalar uzun süre geçmez. İnsan birini değil, içinde yaşayan bir ihtimali toprağa verir. Ve zaman geçtikçe acı azalmaz belki ama sessizleşir. Tıpkı gece yarısı kıyıya vuran dalgalar gibi… Hâlâ oradadır, hâlâ aynı denize aittir ama artık kimse duymaz.